2 Sam 24, 14. David søker Gud i sin syndenød

David innså at han var i stor nød. Denne innsikten hadde han fra Gud. Fordi David hørte Gud til, skjelnet han mellom rett og galt. Han kjente Guds vilje. Denne innsikten har bare en kristen.

Bare en kristen kan komme i syndenød. Det er mer enn bare å føle på en dårlig samvittighet. Syndenød er å vite at man er kommet på avstand fra Gud ved å bryte Hans vilje og bud. Det bruddet hadde David gjort seg skyldig i når han i hovmod telte soldatene sine.

David var en stor kristen. Det vil si: Den Hellige Ånd virket store ting i hans hjerte. Dermed hadde han stor innsikt om seg selv og om Gud. Han erkjente at han var en synder. Samtidig satte han all sin lit til Gud. Det er det ikke alle mennesker som får til. Det er kjennetegnet på en moden, erfaren kristen som har levd med Gud gjennom mange år. Vi ser også at David nå var ved enden på sin livsvandring.

Selv om David ventet å bli straffet, og erkjente at han hadde gjort seg skyldig til straff, ville han heller falle i Guds hender enn i menneskers. David visste at mennesker er uberegnelige og kan være både lunefulle og svikefulle. Men Gud er forutsigbar, rettferdig og nådig selv når Han straffer. Derfor søkte David til Gud som sin dommer. David ventet alt godt fra Gud, selv i straffens time. Det er et forbilde på stor tro.

Å tro er å vente alt godt fra Gud – under alle omstendigheter. Gud virker sånn tro i våre hjerter når vi leser og hører Hans Ord og samtaler om det. Med et troende hjerte vil også vi søke til Gud i vår nød og ulykke. Vi vil være tryggere der enn blant mennesker. Og i det store spørsmålet om liv og død, har Jesus tatt på seg vår straff for at vi skal gå fri. Med rette søkte David Gud i sin syndenød.

2 Sam 24, 14

Då David stod opp om morgonen, var Herrens ord kome til profeten Gad, sjåaren til David: «Gå til David og sei: Så seier Herren: Tre ting legg eg fram for deg. Vel ein av dei, og eg vil la han ramma deg.» Så gjekk Gad til David og melde det til han. Han sa: «Skal det koma hungersnaud over landet ditt i sju år? Skal du vera på flukt frå fiendane dine i tre månader medan dei forfølgjer deg? Eller skal det skal koma pest over landet ditt i tre dagar? Tenk etter og gjer opp med deg sjølv kva eg skal svara han som har sendt meg.» David sa til Gad: «Eg er i stor naud. Lat oss då helst falla i Herrens hand! For hans miskunn er stor. Men i menneskehand vil eg ikkje falla.»

2 Sam 23, 1-5. Tillit til Gud

Dette er kong Davids siste ord. Kong David var den største av Israels kongar. Han var også på mange måtar ein tragisk person. Han fall i synd og hyste onde tankar. Likevel hadde han Guds nåde og velsigning. Dette fortel noko om Guds vesen. Her ser me Bibelen sin Gud.

Gud sette David høgt. Gud salva David til konge. Herrens Ande talte gjennom han, slik me framleis kan sjå det i alle David-salmane i Salmenes Bok i Bibelen. Guds ord var på Davids tunge.

David taler profetisk, han har fått ord rett frå Gud: Ein rettferdig herskar skal stå fram, ein som herskar i gudsfrykt. David var på mange måtar eit forbilete på Kristus som konge for Guds kyrkje. Men den herskaren som skal kome, skal vere lik lyset om morgonen når sola står opp, ein morgon utan skyer. Dette er ein av dei mange Kristus-profetiane i Det gamle testamentet. Trass i sine manglar og fall må David ha vore ein stor mann som stod Gud nær. Det er ikkje alle menneske som kan gje slike vitnesbyrd når dei skal ta avskil med denne verda. Det kunne vere eit ønskje og ei bøn om nokon av oss også fekk ende livet med slik mektig tale.

Til slutt nemner David pakta som huset hans har med den levande Gud. Ei evig pakt – trygga og ordna i alle delar. All mi frelse og alt godt – skulle Han ikkje late det gro fram? David må ha hatt ei veldig tillit til Gud. Og denne tillita hadde han heilt til sin dødsdag. Slik tillit – slik tru – veks ikkje fram av seg sjølv. Ho er planta der av Gud. Skal me få del i noko av det same, må Gud legge det inn i sjela vår. Då kan me og gje vitnesbyrd om Gud som Frelsar og om Guds pakt med si kyrkje.  Der Gud kjem menneske nær, blir det gode preiker.

2 Sam 23, 1-5

Så seier David, son til Isai,
          så seier mannen som Gud har reist opp,
          han som er salva av Jakobs Gud,
          og som har dikta Israels songar:
     2 Herrens Ande talar gjennom meg,
          hans ord er på mi tunge.
     3 Israels Gud har tala,
          til meg har Israels berg sagt:
          «Den som styrer menneske med rettferd,
          den som rår med gudsfrykt,
     4 er lik morgonlyset når sola går opp
          ein morgon med skyfri himmel;
          gjennom solskin og regn
          lèt det graset gro fram or jorda.»
     5 Slik har mitt hus det med Gud.
          For han har gjort ei evig pakt med meg,
          vel ordna og trufast halden.
          Ja, alt som tener til mi frelse,
          alt eg ønskjer, lèt han gro fram.